Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2013

Ἡ υἱοθέτηση τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν μνημείων ἀπὸ τὸ «Βυζάντιο»

Δὲν θὰ ἀναφερθῶ καθόλου στὶς νεοειδωλολατρικὲς προπαγάνδες, ὅπως ἐπὶ παραδείγματι σὲ ἔργα ἀνθελλήνων ἱεραρχῶν(!) σὰν κι αὐτὸ τοῦ Μ. Ἀθανασίου «κατὰ εἰδώλων» καὶ ὄχι «κατὰ Ἑλλήνων», ἀφοῦ ὁ τίτλος αὐτὸς προσετέθη ἀργότερα ἀπὸ τοὺς ἐκδότες, ὁπότε μπορεῖ νὰ κατανοήση ὁ καθένας τὸ θεολογικὸ καὶ συνάμα ἀντιεπιστημονικὸ ὑπόβαθρο παρομοίων ἐνεργειῶν. Θὰ ἀρκεστῶ ἐπιγραμματικῶς σὲ μερικὰ στοιχεῖα σύζευξης ἑλληνισμοῦ - χριστιανισμοῦ γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές.

Κατ' ἀρχὰς ἡ μεταφορὰ «εἰδωλολατρικῶν» μνημείων στὴν νέα πρωτεύουσα (Κωνσταντινούπολη - Νέα Ῥώμη) γιὰ τὴν διακόσμησί της, ναὶ μὲν ἐμποδίζει τὴν συνέχεια τῶν τοπικῶν λατρειῶν, ἀλλὰ τὰ ἀναδεικνύει ἀκόμη περισσότερο στὴν ἴδια τὴν χριστιανικὴ πρωτεύουσα. Ὥς τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἰουστινιανοῡ εἰσέῤῥεαν ἀρχαῖα ἐθνικὰ μνημεῖα στὴν Κωνσταντινούπολη.

Τὰ ἀρχαῖα μνημεῖα τῶν Ἀθηνῶν καὶ τῶν Δελφῶν ἔμειναν ἀπείραχτα ἀπὸ τοὺς χριστιανούς. Ἡ μετατροπή τους σὲ χριστιανικὲς ἐκκλησίες δείχνει περίτρανα τὴν συνείδηση τῆς Ἱστορικῆς συνέπειας.Ὅσο καὶ ἂν αὐτὸ δὲν ἱκανοποιεῖ τοὺς σημερινοὺς ἀρχαιολάτρες. Πατέρες ὅπως οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες, ὄχι μόνο Ἕλληνες ἦταν, ἀλλὰ καὶ... φορεῖς ὑψηλῆς ἑλληνικῆς παιδείας. Τὴν συνείδηση τῆς ἱστορικῆς συνέχειας τῶν Ἑλλήνων - Χριστιανῶν, ποὺ δὲν ἀπέῤῥιψαν τὸν πολιτισμὸ τῶν προγόνων τους, ἀλλὰ μόνο τὴν θρησκεία τους — ἡ ὁποία δὲν ἦταν παρὰ νοσταλγία τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθείας, ὅπως ἐπεσήμανε ἤδη ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὸν Ἄρειο Πάγο τῶν Ἀθηνῶν, ὑποστηρίζει καὶ ἡ κ. Πολύμνια Ἀθανασιάδη, καθηγήτρια τοῦ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου: «Οἱ ἐκκλησίες καὶ τὰ παρεκκλήσια, ποὺ βρέθηκαν σπαρμένα μέσα καὶ γύρω ἀπὸ τὸ τέμενος τοῦ Ἀπόλλωνα (= στοὺς Δελφούς) ὑπογραμμίζουν τὴν συνέχισι τῆς πανάρχαιης θρησκευτικῆς παράδοσης τοῦ τόπου». Ὅπως, ἄλλωστε, θρησκειολόγοι καὶ λαογράφοι ἔχουν παραδεχθεῖ, ἂν «ξυπνοῦσε» σήμερα ἕνας ἀρχαῖος Ἕλληνας καὶ βρισκόταν σὲ ἕνα χριστιανικὸ πανηγύρι, δὲν θὰ ἔνιωθε ξένος στὸ περιβάλλον. Εἶναι δὲ χαρακτηριστικὸ ὅτι πολλοὶ σύγχρονοι ἐπικριτὲς τῆς ὀρθόδοξης λαϊκῆς θρησκευτικότητας, κυρίως τῆς ἑλληνικῆς, σ' αὐτὸ τὸ «ἐπιχείρημα» καταφεύγουν, λησμονῶντας ὅτι ἡ ἑλληνικὴ θρησκευτικότητα παρέμεινε ἀκέραιη, ἄλλαξε ὅμως ὁ προσανατολισμός της. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος δὲν καταστρέφει ἢ διαστρέφει τὴν ἑλληνικὴ θρησκευτικότητα, ἀλλὰ τὴν στρέφει πρὸς τὸν ἀναμενόμενο Ἀληθινὸ Θεό. Ὅσον ἀφορᾶ στὸν Παρθενώνα, μιᾶς καὶ περὶ οὗ ὁ λόγος, ὡς εἰδωλολατρικὸς ναὸς ἐλειτούργησε γιὰ σχεδὸν 600 χρόνια. Ἐνῶ ὡς ὀρθόδοξη ἐκκλησία περὶ τὰ 800 χρόνια στὴν μνήμη τῆς Παναγίας τῆς Ἀθηνιώτισσας, ἡ ὁποία ἔγινε ἀργότερα γνωστὴ ὡς ἡ Παναγία ἡ Σουμελὰ τῶν Ποντίων.

Ὁ γνωστὸς ἀρχαιολόγος Ἄγγελος Χωρέμης, ἑρμηνεύοντας τὴν περίπτωση τοῦ Μεγάλου Θεοδοσίου,  καταγράφει «τὸ διάταγμα τοῦ Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου (391-3 μ.Χ.) ἀναφέρει ἀπαγόρευση λατρείας σὲ ἀρχαῖα ἱερά καὶ τὴν εἴσοδο στοὺς ναούς, δὲν ἐντέλλεται ὅμως τὴν καταστροφή τους. Ἄλλωστε δὲν φαίνεται ἀνασκαφικὰ τέτοια καταστροφή... Τὰ μεγάλα κέντρα τῆς ἀρχαῖας λατρείας, ἐκεῖνα ἀκριβῶς ποὺ λογικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ ὑποστοῦν τὴν μεγαλύτερη καταστροφή, ὅπως οἱ Δελφοί, ἡ Ὀλυμπία, ἡ Δωδώνη, τὰ ἱερὰ τῶν Ἀθηνῶν κ.ἄ. δὲν φαίνεται, ἀνασκαφικὰ τουλάχιστον, νὰ ἔπαθαν ζημιὲς ἀπὸ ἀνθρώπινο χέρι στὰ τέλη τοῦ δ' αἰ. μ.Χ. Ἐξάλλου, πολλοὶ ναοὶ τῆς ἀρχαίας λατρείας σώθηκαν ὣς τὶς ἡμέρες μας σχεδὸν ἀνέπαφοι, κυρίως στὴν Κάτω Ἰταλία καὶ τὴν Σικελία (ὅπου ἐπίσης βασίλευε ὁ Μ. Θεοδόσιος), ἀλλὰ καὶ στὴν κυρίως Ἑλλάδα, ὅπως τὸ συγκρότημα τῆς Ἀκροπόλεως τῶν Ἀθηνῶν, ὁ ναὸς τοῦ Ἡφαίστου (Θησεῖον) καὶ ὁ Ναός τοῦ Ἰλισσοῦ». Μάλιστα, στὸν Θεοδοσιανὸ Κώδικα (XVI, 10,25) «ἐπιτρέπεται στοὺς χριστιανοὺς νὰ μετατρέπουν τοὺς ἀρχαίους ναοὺς σὲ χριστιανικούς» καὶ γι' αὐτὸ δὲν καταστράφηκαν, ἀλλὰ σώθηκαν αὐτούσιοι (βλ. τὸν ἀρχαῖο ναὸ κάτω ἀπὸ τὸν ἀνηγερμένο ἀπὸ τὴν ἁγία Ἑλένη τὸν δ' αἰώνα ναὸ τῆς Παναγίας τῆς Καταπολιανῆς ἢ Ἑκατονταπυλιανῆς στὴν Πάρο, ποὺ ἀνακάλυψε ὁ ἀρχαιολόγος Ἀ. Ὀρλάνδος. Κατὰ τὸν μεγάλο βυζαντινολόγο Διον. Ζακυθηνὸ ἡ διάταξη αὐτὴ ἔγινε ἀκριβῶς γιὰ νὰ σωθοῦν οἱ ναοί. «Δὲν ὑπάρχει —λοιπὸν— καμμία κρατικὴ πολιτική, ποὺ νὰ ἐνθαῤῥύνει τὴν καταστροφὴ τῶν ἀρχαίων ἱερῶν». Τὸ 392, μὲ διάταγμα τοῦ Θεοδοσίου, παρακωλύονται οἱ ἀθλητικοὶ ἀγῶνες λόγω τοῦ θρησκευτικοῦ (εἰδωλολατρικοῦ) χαρακτήρα τους, μὲ ἀποκορύφωμα τὴν κατάργηση τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων (393), στὸ πλαίσιο ὅμως τῆς ἀπαγορεύσεως κάθε ἐθνικῆς θρησκευτικῆς ἐκδηλώσεως καὶ ὄχι ἀπὸ φανατικὸ «ἀνθελληνισμό». Διότι οὔτε τὰ Ἱερὰ τῆς Ὀλυμπίας καταστράφηκαν, οὔτε πολὺ περισσότερο τὸ χρυσελεφάντινο ἄγαλμα τοῦ Ὀλυμπίου Διός, ποὺ μεταφέρθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ τὴν διακόσμησι τῆς νέας πρωτεύουσας τοῦ Κράτους. Τὸ πρόβλημα ἦταν, λοιπόν, ἡ λατρεία τῶν εἰδώλων καὶ ὄχι τὸ πνεῦμα τοῦ Ὁλυμπισμοῦ. Ἡ παύση τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων, ποὺ εἶχαν ἀπὸ μακροῦ περιέλθει σὲ κατάσταση πτώσεως καὶ παντελοῦς ἀνυποληψίας, ἦταν ἡ μεγαλύτερη γι' αὐτοὺς εὐεργεσία. Οἱ Ὀλυμπιακοὶ ἀγῶνες εἶχαν πεθάνει ἠθικὰ πολὺ πρὸ τοῦ Θεοδοσίου. Θὰ ἐπικαλεσθῶ ἐδὼ τὴν γνώμη τοῦ μεγάλου ἀθλητικογράφου Ἄγγ. Παλαιολόγου: «Ὅταν τὸ 393 μ.Χ. ὁ αὐτοκράτορας Θεοδόσιος ὁ Μέγας διέτασσε τὴν κατάπαυση τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων, διέπραττε βεβαίως μιὰ βάρβαρη πράξη. Ὅμως ἡ πρακτικὴ ἀξία αὐτῆς τῆς ἀπαγόρευσης δὲν ἦταν τὸ ἴδιο μεγάλη, γιατὶ ὅ Θεοδόσιος στὴν πραγματικότητα παραβίαζε ἀνοικτὰς θύρας, ἀφοῦ οἱ Ὀλυμπιακοί Ἀγῶνες εἶχαν πιὰ περιπέσει σὲ κατάσταση ὑψίστης παρακμῆς καὶ ἀνυποληψίας. Οἱ ἀγῶνες μπορεῖ νὰ μὴν εἶχαν σταματήσει ἀκόμα, εἶχε ὅμως ἐκλείψει ἡ Ὀλυμπιακὴ Ἰδέα».

Ἐν τέλει ἡ ἐπιθετικὴ μανία τῶν νεοειδωλολατρῶν — ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν ἀριθμό τους — εἶναι οὐσιαστικὸς κίνδυνος γιὰ τὴν ἑνότητα καὶ ὁμοψυχία τοῦ Ἔθνους μας σήμερα. Εἶναι ἡ ἀπειλὴ ἀπὸ τὸ παρελθόν, ποὺ βαίνει παράλληλα μὲ τὴν ἐξ ἴσου μεγάλη γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία ἀπειλὴ ἀπὸ τὸ μέλλον, ποὺ εἶναι ἡ Νέα Ἐποχὴ καὶ ἡ παγκοσμιοποίηση, στὴν πολιτισμικὴ κυρίως διάστασί της. Ἡ νεοειδωλολατρεία ζητᾶ τὴν ἐπιστροφὴ στὴν ἀρχαιότητα μὲ μία ἐντελῶς ἀνθιστορικὴ στροφὴ πρὸς τὰ πίσω. Ἡ παγκοσμιοποίηση ἐπιδιώκει τὴν πολτοποίηση ὅλων τῶν πολιτισμῶν, συνεπῶς καὶ τοῦ ἑλληνορθοδόξου, γιὰ τὴν ἐπικράτησι, πλανητικά, τοῦ ἀμερικανικοῡ «πολιτισμικοῦ» παραδείγματος. Ἡ νεοειδωλολατρεία προωθεῖ τὸν σπαραγμὸ τοῦ ἐθνικοῦ μας σώματος, ταυτιζόμενη μὲ τὶς διαθέσεις καὶ τὰ ἀναπτυσσόμενα σχέδια τοῦ διεθνοῦς Σιωνισμοῦ, παρόλο ποὺ κατὰ κανόνα — καὶ μᾶλλον φαινομενικὰ — οἱ νεοειδωλολάτρες θέλουν νὰ ἐμφανίζονται ὡς «ἀντισημίτες», χωρὶς νὰ γίνεται ὅμως φανερό, ἂν αὐτὸ σημαίνει καὶ «ἀντισιωνιστές»!
Γεώργιος Ἔξαρχος

πηγὴ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ὅποιος ἐπιθυμεῖ, μπορεῖ νὰ ἀφήσει κάποιο σχόλιο σχετικὰ μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς ἀνάρτησης. Οἱαδήποτε πρόταση γιὰ τὴν βελτίωση τοῦ ἱστολογίου εἶναι θεμιτὴ καὶ σεβαστή. Ὡστόσο, ὑβριστικὰ καὶ λοιπὰ ἀπρεπὴ σχόλια θὰ διαγράφονται. Τὰ greeklish ἀπαγορεύονται. Εὐχαριστοῦμε ποὺ ἐπισκεφθήκατε τὸ ἱστολόγιό μας.